دلم تنگ شده نمیدونم چرا ولی شده  تنگه تو تنگه صدات تنگه آغوشت تنگه نفسای گرمت تنگه اون چشمان سیاه پر نفوذت کاش بودی اینجا پیش من  کناره من میخوام زل بزنم تو چشات حرفه دلم و بگم همون که چند بار به زبونم اومد نصفه نیمه ولی نذاشتی تمومش کنم

بابا مردم از بس تو خودم ریختم میخوام روبروت بایستم داد بزنم همه غصه هامو جیغ بزنم ولی...میترسم همیشه ترسیدم  الانم میترسم طعم از دست دادنت رو حس کردم خیلی تلخ بود خیلی ...دوباره بدستت اوردم دوباره ماله خودم شدی نمیدونم شایدم خیال میکنم ماله منی ولی هر چی که هست نمیخوام دوباره اون طعم تلخ رو باز بچشم هرگز کاش ....

نمیخوام اسیرت کنم من پرنده قفسی نمیخوام مرغ عشق اسیر نمیخوام تو فکر میکنی میخوام تو قفست کنم اسیرت کنم اما نه به خدا  این منم که اسیرم این منم که تو دامت افتادم شدم صیدی که میترسه صیادش فراموشش کنه نه آزادش میکنه نه خلاص

نجاتم بده  تو تنها کسی هستی که میتونی پس نجاتم بده

                     تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا

                شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

                 تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

                پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

            كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

          شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم

               تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا

                     نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

              تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

                          ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

            به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا

              براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

                         براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا

                    شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

                  تو در صبح اساطيري پگا هم مي  شوي آيا

                       صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من

            براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

          پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

                 به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

كه حيرت نقش بندد در دل هر دانه ي باران

هزاران برك ميريزد بخاك سرد پائيزي

بگيسوي درختان مي خورد تا شانه ي باران

افق تاريك و باغ افسرده و من بي سبب غمگين

خدا را، جام صبرم پر شد از پيمانه ي باران

دل تنگ مرا ماند گرفته آسمان، آري

كه نگشايد، مگر با ريزش در دانه ي باران

فروغي نيست جز برقي كه گاهي ميشود پيدا

در آنسوي افق بر پيكر پروانه ي باران

دل افسرده ام را گرمي مهر آفريني نيست

كجا آتش بر افروزد كسي در خانه ي باران

ز گريه مردم چشمم گرايد رو بخاموشي...

نگيرد روشني فانوس در كاشانه ي باران

مرا با بيقرران الفتي باشد ار آن "نوشان"

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران