درباره من

بيا تا بشنويم
از ناودان افسانه ي باران
كه حيرت نقش بندد
در دل هر دانه ي باران
هزاران برك ميريزد
بخاك سرد پائيزي
بگيسوي درختان مي خورد
تا شانه ي باران
افق تاريك و باغ افسرده
و من بي سبب غمگين
خدا را، جام صبرم پر شد
از پيمانه ي باران
دل تنگ مرا ماند
گرفته آسمان، آري
كه نگشايد، مگر با ريزش
در دانه ي باران
فروغي نيست
جز برقي كه گاهي
ميشود پيدا
در آنسوي افق
بر پيكر پروانه ي باران
دل افسرده ام را
گرمي مهر آفريني نيست
كجا آتش بر افروزد
كسي در خانه ي باران
ز گريه مردم
چشمم گرايد رو بخاموشي
نگيرد روشني
فانوس در كاشانه ي باران
مرا با بيقرران الفتي باشد
ار آن "نوشان"
بيا تا بشنويم از
ناودان افسانه ي باران