افسانه باران

نجاتم بده

afsaneh-baran — Sat, 29 Jul 2006 23:02:18 GMT

دلم تنگ شده نمیدونم چرا ولی شده تنگه تو تنگه صدات تنگه آغوشت تنگه نفسای گرمت تنگه اون چشمان سیاه پر نفوذت کاش بودی اینجا پیش من کناره من میخوام زل بزنم تو چشات حرفه دلم و بگم همون که چند بار به زبونم اومد نصفه نیمه ولی نذاشتی تمومش کنم

بابا مردم از بس تو خودم ریختم میخوام روبروت بایستم داد بزنم همه غصه هامو جیغ بزنم ولی...میترسم همیشه ترسیدم الانم میترسم طعم از دست دادنت رو حس کردم خیلی تلخ بود خیلی ...دوباره بدستت اوردم دوباره ماله خودم شدی نمیدونم شایدم خیال میکنم ماله منی ولی هر چی که هست نمیخوام دوباره اون طعم تلخ رو باز بچشم هرگز کاش ....

نمیخوام اسیرت کنم من پرنده قفسی نمیخوام مرغ عشق اسیر نمیخوام تو فکر میکنی میخوام تو قفست کنم اسیرت کنم اما نه به خدا این منم که اسیرم این منم که تو دامت افتادم شدم صیدی که میترسه صیادش فراموشش کنه نه آزادش میکنه نه خلاص

نجاتم بده تو تنها کسی هستی که میتونی پس نجاتم بده

خيس از باران كه مي آيم

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 15:32:37 GMT

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا

تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم

تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا

شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا

صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من

براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

افسانه ي باران

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 15:06:07 GMT

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

كه حيرت نقش بندد در دل هر دانه ي باران

هزاران برك ميريزد بخاك سرد پائيزي

بگيسوي درختان مي خورد تا شانه ي باران

افق تاريك و باغ افسرده و من بي سبب غمگين

خدا را، جام صبرم پر شد از پيمانه ي باران

دل تنگ مرا ماند گرفته آسمان، آري

كه نگشايد، مگر با ريزش در دانه ي باران

فروغي نيست جز برقي كه گاهي ميشود پيدا

در آنسوي افق بر پيكر پروانه ي باران

دل افسرده ام را گرمي مهر آفريني نيست

كجا آتش بر افروزد كسي در خانه ي باران

ز گريه مردم چشمم گرايد رو بخاموشي...

نگيرد روشني فانوس در كاشانه ي باران

مرا با بيقرران الفتي باشد ار آن "نوشان"

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

چشمها هیچ گاه دروغ نمیگویند

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 14:34:11 GMT

_{من از سیاهی چشمانت که ان را انتهایی نیست میترسم}

_{هر چند معصومی}

_{هرچند گفتم عاشقت هستم}

_{هرچند تو هم گفتی دوستم داری}

_{و هرچند حرفهایت ذره ایی بوی ریا نمیداد}

_{هرچند و هر چند ....اما}

_{اما باز هم نتوانم به سیاهی چشمانت}

_{به ین راه بی انتهای تاریک که مملو از ستاره های سرابیست سفر کنم}

_{چه تضمینی است مرا؟}

_{به من بگو چه تضمینی است مرا که جان من و عشقم اخر سالم به ان نامعلوم برسد؟}

_{اه شاید راهزنی در این راه تمام من که تمام توست را از من بگیرد}

_{یا جادو گری بد در کمین باشد که به سحرش به شک و تردیدم کشد}

_{و دیو غرورت به سراغم اید و ازارم دهد}

_{من از سیاهی چشمانت که ان را انتهایی نیست میترسم}

_{من بدان جا سفر نمیکنم}

_{چشمها هیچ گاه دروغ نمیگویند}

_{من به سیاهی چشمانت که در ان خطر فریاد میزند}

_{سفر نمیکنم.}

کی رود از خاطر من

afsaneh-baran — Wed, 19 Jul 2006 15:32:18 GMT

گریه بنالم،کوه و در و دشت از این جدایی

می نالد از درد، در این دمادم فردا کجایی

سفر به خیر،سفر به خیر،مسافر من

گریه نکن،گریه نکن،به خاطر من

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر برگردی امشب

از تو دارم یادگاری،سردی این بوسه را پیوسته بر لب

قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را با تو ای عاشق ترین بد کرده ام من

رنگ چشمت رنگ دریا.سینه ی من دشت غم ها

یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها

زیر باران با تو بودم با تو تنها

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهم

زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهم

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

"کی رود از خاطر من آخرین بوسه شبی در زیر باران...

تخيل

afsaneh-baran — Wed, 19 Jul 2006 12:49:33 GMT

تخيل آمدن از عدم است به هستی. تخيل آغاز جهان است. آغاز زندگی. آغاز علم. آموختن اسما آموختن تخيل است به انسان. انسان بی تخيل انسان بی کلمه است. ناتوان از خلق و آفرينش. صاحب خيال خداوند است. انسان بدون خيال نمونه زمينی خداوند نمی تواند بود.
من گوهر تخيل را همين جا می بينم: مرده را جان بخشيدن. تخيل مسيح است. مسيح که مرده را زنده می کرد.

تو واقعاً چته

afsaneh-baran — Wed, 19 Jul 2006 12:48:07 GMT

گاهی اوقات
احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که واسته روبه‌روت
محکم توی چشمات رو نگات کنه
و بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونه‌ت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همون‌جوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی‌ شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونه‌ش گریه کنی٬
بلرزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »