افسانه باران

فکر کنین

afsaneh-baran — Thu, 22 Jan 2009 23:51:18 GMT

بدترین روز/شب زندگی تون کی بوده؟
بهترین روز/شب زندگی تون کی بوده؟
چقد با اطمینان میتونین یه روز و فقط یه روز خاص رو واسه جواب این سوالا انتخاب کنین؟
حالا اگه راست میگین چقد اون روز رو به یاد دارین؟ چقدر از جزییاتش یادتونه؟

به عنوان مشق شب میتونین به این سوالا واسه خودتون جواب بدین. و در حالیکه دارین جواب میدین به نیروی جاذبه ی زمین و فضای خالی بسیار عظیمی که بین الکترون ها و هسته ی اتم وجود داره فکر کنین.

نگاه سردت خالی ست

afsaneh-baran — Mon, 24 Nov 2008 18:30:18 GMT

در جستجوی تکه های دور دیروز
من،
بر آستانه ی کودکی ام می ایستم
و میخوانم
و میطلبم
سایه هایی که در پایان روز میرقصند
و خاکستر جادوگری که دیروز ها از کودکی من کوچ کرد

نگاهم کن
نگاهت دور است
ولی سنگین
نگاهم کن
که نگاه سردت خالی ست ...
و تنهایی مان ، سرد ..
و سردی خلوتمان،
چون طرح دود
که شکاف تقدیر های ویرانی را میماند
که تا مرزهای بودن در سایه ی نگاه تو تکرار میشود

اتفاقی است که رخ می‌دهد
نگاهی‌ست که می‌لغزد
سوز سردی‌ست که شب پاییز را آرام می‌لرزاند
برگ‌های زرد و نارنجی کوچه‌ی هر روز٬ دور هم می‌رقصند
طاعون آمده‌است ...
طاعون میخندد .
طاعون که آمد٬
جادوگری کوچ کرد.
سنجابی مرد٬
عفربی گریست.
و آسمانی چرخید.

میدانی؟
خاکسترِ آتش٬ سرد است.
و به نرمیِ باد، راحت دل می‌سپارد
خیلی سرد
خیلی نرم
و خیلی عاشقانه
...

تو هم می روی

afsaneh-baran — Sat, 15 Nov 2008 18:28:18 GMT

در میان هجمه ی تصاویر و لحظه ها گم میشوم
میپرسد آینده ام را بخوان
میخوانمش
و به خواب میروم
دیشب
داستانم را به خواب دیدم
بیدار که شدم
ساعت دو بود
و من به دیوار خوابم زنجیر

میپرسد به چه فکر میکنی
میگویم هیچ. باور ولی نمیکند.
میگوید چشمهایت تصویر یک فکر است
چشمها هیچوقت دروغ نمیگویند
ولی حقیقت دارد
من به هیچ چیزی فکر نمیکنم
من فکر کردن نمیدانم
من فقط میبینم
هزاران تصویر که می آیند و میروند
از آینده
از گذشته
از من
و از دیگرانی که میشناسم و نمیشناسمشان
ولی سنگینی بودنشان را بر سرنوشتم حس میکنم
و من فقط نظاره میکنم

و در میان همهمه ی این تصاویر
تصویر جزیره ای همیشه سنگینی میکند
با ساحلی پر از صدف های نشکسته
و خرابه ای
که میدانم هیچ گاه آنجا نبوده ام
ولی در رویاهایم هزار بار در میان خاک و سنگ آن خرابه عاشق شده ام
مینویسد: خرابه مان را خراب کرده اند.
آسمان خراشی جایش ساخته اند که تا خود آسمان بالا رفته

من؟
چشمانم را میبندم و جزیره را خرابه میکنم
و کلبه را به آتش میکشم
و عاشق شعله هایش میشوم
مشتی صدف از ساحل بر میگیرم
و به سفر میروم
و تو؟
تو هم می روی

برف

afsaneh-baran — Tue, 11 Nov 2008 18:22:18 GMT

من منتظرم انتظار انتظار....من سفیدی برف روی خاکستر انبوه جزیره‌ام را به شسته شدن همه‌ی خاطراتم ترجیح میدهم. باران تمیز میکند. برف مخفیانه همه چیز را آرام میکند

خود بخوانید و قضاوت کنید

afsaneh-baran — Mon, 27 Oct 2008 00:11:18 GMT

مدتهاست ننوشتم مدتهاست خودم نبودم مدتهاست نقش بازی کردم برای خودم و دیگران من حتی این وبلاگ را هم فراموش کرده بودم حالا برگشتم و دوباره میخوام خودم بشم حالا مینویسم از گذشته از هر آنچه گذشت بر من. زمانی که این وبلاگ را می ساختم چندان به معنا اون توجه نکردم میخواستم جایی بسازم برای رفع تنهایی هام و پر کردن لحظات فراقت اما زمانی که تصمیم به نوشتن گرفتم و گذر از خاطرات گذشته نام وبلاگم برام جالبتر شد زندگی من و آنچه بر من گذشت بی شباهت به افسانه نبود و شاید هم نخواهد بود هر آنچه بر سرم آمد چه خواسته چه نا خواسته چیزی شبیه یک رویا برای کسانی که به طور کامل در زندگی من نبودند بوده و هست شاید شما نیز پس از خواندن هر قسمت از این خاطرات مرا یک دروغ گوی خیالپرداز بنامید ولی من که شاید در آخرین روزهای زندگیم هستم دلیلی برای دروغ نمیبینم حال خود بخوانید و قضاوت کنید

نجاتم بده

afsaneh-baran — Sat, 29 Jul 2006 23:02:18 GMT

دلم تنگ شده نمیدونم چرا ولی شده تنگه تو تنگه صدات تنگه آغوشت تنگه نفسای گرمت تنگه اون چشمان سیاه پر نفوذت کاش بودی اینجا پیش من کناره من میخوام زل بزنم تو چشات حرفه دلم و بگم همون که چند بار به زبونم اومد نصفه نیمه ولی نذاشتی تمومش کنم

بابا مردم از بس تو خودم ریختم میخوام روبروت بایستم داد بزنم همه غصه هامو جیغ بزنم ولی...میترسم همیشه ترسیدم الانم میترسم طعم از دست دادنت رو حس کردم خیلی تلخ بود خیلی ...دوباره بدستت اوردم دوباره ماله خودم شدی نمیدونم شایدم خیال میکنم ماله منی ولی هر چی که هست نمیخوام دوباره اون طعم تلخ رو باز بچشم هرگز کاش ....

نمیخوام اسیرت کنم من پرنده قفسی نمیخوام مرغ عشق اسیر نمیخوام تو فکر میکنی میخوام تو قفست کنم اسیرت کنم اما نه به خدا این منم که اسیرم این منم که تو دامت افتادم شدم صیدی که میترسه صیادش فراموشش کنه نه آزادش میکنه نه خلاص

نجاتم بده تو تنها کسی هستی که میتونی پس نجاتم بده

خيس از باران كه مي آيم

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 15:32:18 GMT

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا

تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم

تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا

شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا

صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من

براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

افسانه ي باران

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 15:05:18 GMT

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

كه حيرت نقش بندد در دل هر دانه ي باران

هزاران برك ميريزد بخاك سرد پائيزي

بگيسوي درختان مي خورد تا شانه ي باران

افق تاريك و باغ افسرده و من بي سبب غمگين

خدا را، جام صبرم پر شد از پيمانه ي باران

دل تنگ مرا ماند گرفته آسمان، آري

كه نگشايد، مگر با ريزش در دانه ي باران

فروغي نيست جز برقي كه گاهي ميشود پيدا

در آنسوي افق بر پيكر پروانه ي باران

دل افسرده ام را گرمي مهر آفريني نيست

كجا آتش بر افروزد كسي در خانه ي باران

ز گريه مردم چشمم گرايد رو بخاموشي...

نگيرد روشني فانوس در كاشانه ي باران

مرا با بيقرران الفتي باشد ار آن "نوشان"

بيا تا بشنويم از ناودان افسانه ي باران

چشمها هیچ گاه دروغ نمیگویند

afsaneh-baran — Thu, 20 Jul 2006 14:33:18 GMT

من از سیاهی چشمانت که ان را انتهایی نیست میترسم

هر چند معصومی

هرچند گفتم عاشقت هستم

هرچند تو هم گفتی دوستم داری

و هرچند حرفهایت ذره ایی بوی ریا نمیداد

هرچند و هر چند ....اما

اما باز هم نتوانم به سیاهی چشمانت

به ین راه بی انتهای تاریک که مملو از ستاره های سرابیست سفر کنم

چه تضمینی است مرا؟

به من بگو چه تضمینی است مرا که جان من و عشقم اخر سالم به ان نامعلوم برسد؟

اه شاید راهزنی در این راه تمام من که تمام توست را از من بگیرد

یا جادو گری بد در کمین باشد که به سحرش به شک و تردیدم کشد

و دیو غرورت به سراغم اید و ازارم دهد

من از سیاهی چشمانت که ان را انتهایی نیست میترسم

من بدان جا سفر نمیکنم

چشمها هیچ گاه دروغ نمیگویند

من به سیاهی چشمانت که در ان خطر فریاد میزند

سفر نمیکنم.

کی رود از خاطر من

afsaneh-baran — Wed, 19 Jul 2006 15:32:18 GMT

گریه بنالم،کوه و در و دشت از این جدایی

می نالد از درد، در این دمادم فردا کجایی

سفر به خیر،سفر به خیر،مسافر من

گریه نکن،گریه نکن،به خاطر من

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

در نگاهت مانده چشمم

شاید از فکر سفر برگردی امشب

از تو دارم یادگاری،سردی این بوسه را پیوسته بر لب

قطره قطره اشک چشمم می چکد با نم نم باران به دامن

بسته ای بار سفر را با تو ای عاشق ترین بد کرده ام من

رنگ چشمت رنگ دریا.سینه ی من دشت غم ها

یادم آید زیر باران با تو بودم با تو تنها

زیر باران با تو بودم با تو تنها

باران می بارد امشب،دلم غم دارد امشب

آرام جان خسته ره می سپارد امشب

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

رفتنت را کرده باور التماسم را ببین در این نگاهم

زیر باران گریه کردم بلکه باران شوید از جانم گناهم

این کلام آخرینت برده میل زندگی را از سر من

گفته ای شاید بیایی از سفر اما نمی شه باور من

"کی رود از خاطر من آخرین بوسه شبی در زیر باران...